Geen categorie

Van 80% naar 100% herstel

Een paar maanden terug kwam ik een collega tegen die ik ken uit de tijd dat we samen in Washington DC woonden en werkten. Na wat omzwervingen op de aardbol wonen we nu beiden weer in Nederland. We zien elkaar niet vaak maar als we elkaar zien is het goed.

“Dus zó hoor jij te zijn!” zei ze tegen mij toen we al even in gesprek waren. Ik kon de opmerking niet helemaal plaatsen. Ze vervolgde “Nu zie ik hoe jij hoort te zijn. Hoe Yousra bedoeld was!” Dat kwam even binnen. Pijnlijk en mooi tegelijk. Want ze kent vooral een andere Yousra. De Yousra die altijd moe was. Veel piekerde. De metro niet in durfde. De snelweg niet op durfde. Niet mee naar een concert kon. De twijfelkont. Niet sportte. Verslaafd was aan Cola. Natuurlijk ook de gekke Yous. Want humor was er altijd. Maar daaronder zat toch een boel angst verborgen.

Blijven hangen op 80%

Het is natuurlijk gaaf om te horen maar tegelijkertijd ook moeilijk. Want ik heb met terugwerkende kracht soms medelijden met de persoon die ik lang ben geweest. Altijd maar blijven hangen op 80%. 80% van mijn herstel, 80% van mijn kunnen, 80% van mijn dromen en doelen. De angst helemaal aangaan durfde ik nooit. Daarom stopte ik altijd met de therapie als ik weer redelijk normaal kon functioneren. Maar ik bleef vermijden. Ik bleef bang voor de angst.

Het was ook niet makkelijk om hier te komen. Het was serieus veel makkelijker geweest om te blijven hangen bij die andere Yousra. Maar op gegeven moment was ik het zo zat om dezelfde cirkel maar te blijven doorlopen. Crisis, medicatie en therapie, herstel tot 80%, eerste periode ging het goed, daarna groeide de angst weer en stond de volgende crisis voor de deur. Na 15 jaar was ik wel klaar met deze cirkel.

Afgelopen vrijdag mocht ik als gastspreker op de universiteit Tilburg wat vertellen over mijn ervaringsdeskundigheid. Ook gaf ik wat aanbevelingen mee aan de masterstudenten klinische psychologie “Je patiënt is iemand met veel capaciteiten, een mens met dromen en doelen, probeer door de sluier van angst heen te kijken”.

Geen positief rolmodel

Tijdens mijn behandeling was er geen positief rolmodel. Ik kon mij niet optrekken aan iemand die hetzelfde had doorgemaakt als ik en hersteld was. Dus ik begon te geloven dat ik het met 80% zou moeten doen. Dat was het maximaal haalbare voor mij. Voor de rest van mijn leven. Tot die dag kwam dat ik de sluier van angst van mijn kop trok en er helemaal voor wilde gaan. Niet dat ik het licht had gezien. Maar het werd zo donker onder dat ding dat het voor mij geen optie meer was daar te blijven.

Nu ben ik blij dat ik de moed heb verzameld om voor 100% herstel te gaan. Want ik voel mij een vrij mens zonder de angst. Dit heb ik bereikt met behulp van therapie maar óók door verder te kijken. Wat wil ik eigenlijk met mijn leven? Wat voor moeder en mens wil ik zijn? Waar word ik blij van? Wat wil ik nog bereiken? Alles alles mogelijk is, wat wil ik dan neerzetten? De combinatie van de angsten aan gaan én mijn dromen helder krijgen was voor mij de sleutel tot succes. Blijf niet op 80% hangen. Bepaal hoe jouw 100% eruit ziet en ga er voor. Trek je op aan mensen die het al gedaan hebben en zet kleine stapjes richting jouw herstel. Jouw eigen 100%.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *