Geen categorie

Na 15 jaar rennen de angst ingehaald

Ik zit op een omgekeerde emmer op zolder en ben met een zaklamp op zoek naar het vaccinatieoverzicht van de kinderen.  Tussen alle papieren rommel en knutselwerkjes vind ik een doos met oude dagboeken. Mijn moeder heeft ze alle jaren bewaard en ergens vorig jaar terug gegeven. Met gemengde gevoelens sla ik er één open. Aan de ene kant de spanning van wat ik zal lezen, aan de andere kant bij voorbaat al een soort plaatsvervangende schaamte voor alle gênante puberpraat.

Op 9 augustus 1999 was ik 18 jaar oud en bevond ik mij op het hoogtepunt van mijn angststoornis. Als mijn angststoornis de Eiffeltoren was stond ik op het topje. Maar echt niet dat ik genoot van het uitzicht over Parijs. Ik stond in een donderwolk. Mijn leven bestond uit paniek, angst, vermijden, piekeren en nare dwanggedachten.

Ik hoop iets positiefs

Ik sla mijn dagboek open en lees: “Vandaag voelde ik mij goed. Ik denk dat ik snel weer probeer alleen de straat op te gaan. Gister durfde ik dus echt niet alleen mijn OV te halen. Erg teleurgesteld in mijzelf. Ik wil echt proberen beter te worden. Morgen naar Riagg, ik hoop iets positiefs”. Dit was het begin van mijn carrière als patiënt in de hulpverlening. Kort na die eerste afspraak bij het Riagg begon ik met medicatie, daar schreef ik over “Ik accepteer dat ik medicijnen ben gaan gebruiken om mij te ondersteunen in deze weg”.

Het doet mij veel om dit weer te lezen. Het voelt zo ver weg maar toch kan ik mij ook nog helemaal verplaatsen in de jong volwassene die ik toen was. Terwijl ik op de omgekeerde emmer zit tussen de rommel voel ik de tranen opkomen. Het doet mij verdriet dit te lezen. Ik had nog zo’n lange weg te gaan. Soms vraag ik mij af hoe mijn leven verlopen zou zijn zonder de angststoornis. Jarenlang heb ik werkelijk alle beslissingen gebaseerd op de angst. De angst liep voorop en ik liep er 10 passen achteraan.

Zo’n moeder wil ik niet zijn

Toen ik laatst in gesprek was met een patiënte vroeg ze mij “wat was voor jou de ommekeer?”. Die ommekeer kwam pas 15 jaar later. Toen ik met mijn baby in draagzak, een peuter in de wandelwagen en kleuter aan de hand de drempel van mijn huis wéér niet over durfde. Toen wist ik, dit wordt hem niet meer langer. Zo’n moeder wil ik niet zijn. Ik moet voorop gaan lopen. De angst inhalen.

Vijftien jaar therapie had ik nodig om dit moment te bereiken. Mijn rugzak was gevuld met alles wat ik geleerd had. Maar pas toen de pijn zo groot was kon ik het heft in eigen hand nemen en alles toepassen wat ik geleerd had. Waarom is het mij niet eerder gelukt? Ik weet het niet. Nu wil ik graag anderen helpen in hun herstel maar weet ook dat iedereen zijn eigen proces doormaakt. Kan je zo’n ommekeer forceren? Ik denk van niet. Kan je garanderen dat het moment komt? Ook dat weet ik niet zeker. Gun ik het iedereen? Zo erg!

Later word ik een sterke vrouw

Toch zou ik mijn angstige jaren niet willen missen. Ik heb mijzelf een tweede leven gegeven. Een leven in vrijheid. Na 15 jaar zette ik het eindelijk op een lopen, deed m’n sportschoenen aan, haalde de angst in, keek achterom en zag geen monster, geen psychose, niet het einde van de wereld of het einde van Yousra, ik zag angst en dat was het. Niks om bang voor te zijn. “Yous komt overal bovenop, dit zal leiden tot iets goeds. Hier word ik zekerder en positiever van. Later word ik een sterke vrouw.” dat had ik op mijn achttiende al goed voorzien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *