Geen categorie

Angstige moeder, angstige kinderen?

In het kader van de ‘Dagen van de Inhoud’ van Parnassia werd de workshop ‘Angstige Ouders, Angstige Kinderen, Angstige Ouders?‘ gehouden. Ik mocht als ervaringsdeskundige mijn verhaal delen. Het thema van de workshop: kinderen van angstige mensen kunnen angstklachten ontwikkelen en ouders van kinderen met angstklachten kunnen zelf angstklachten hebben. Ook hier heb ik ervaring mee. Als moeder met een angststoornis kreeg ook mijn zoon last van angstklachten. Wat dit mijn schuld? Had ik mijn angsten moeten verbergen of er juist over praten? Is het genetisch of ligt het aan de opvoeding? En hoe ga ik hier het beste mee om? Ik deelde mijn verhaal…

Zeven jaar geleden zat ik bij de huisarts. Na de geboorte van mijn derde zoon was de angst n paniek terug. De huisarts keek in de computer en had de oplossing: Prozac. Dat had ik al drie keer eerder gebruikt en het had gewerkt. Hij zette mij ook gelijk op de wachtlijst van de GGZ.

Dit bezoek aan de huisarts was voor mij de ommekeer. Al 15 jaar lang had ik last van mijn angst- en paniekstoornis met agorafobie. Een gegeneraliseerde angststoornis had ik ook. Het begon als kind. Ik kan mij herinneren dat ik vaak ’s nachts bij mijn ouders ging kijken of ze nog wel ademden. Toen ik 10 jaar was gingen we met het  vliegtuig op vakantie en stond de huisarts vlak voor vertrek nog voor de deur omdat ik een paniekaanval had.

Ik durfde de drempel niet meer over

Tijdens de middelbare school kwam mijn angst en paniek tot een hoogtepunt. Ik mocht mijn OV ophalen van het postkantoor. Ik kan mij nog goed herinneren dat mijn moeder vrolijk de gang in kwam met de enveloppe. Maar ik durfde de drempel van mijn huis niet meer over. Letterlijk niet. Gewoon verstijfd door angst. Vanaf dat moment werd mijn hele leven beheerst door angst, paniekaanvallen, therapie, en antidepressiva. Dat is 15 jaar zo doorgegaan. Steeds met ups en downs.

De angst voor de angstgevoelens was groot. Een paniekaanval hebben is vreselijk en ik deed er alles  aan om dat te voorkomen. Wat vooral neerkwam op heel veel dingen vermijden. Eigenlijk alles wat ik eng vond. In de rij staan bij de supermarkt, een volle trein in, rijden op de snelweg, mij tussen menigtes begeven, veel of vet eten uit angst om te moeten overgeven en ga zo maar even door.

Ik leerde er mee leven. Sommige periodes ging het beter. Andere weer slecht. Dan kreeg ik vaak een aantal maanden medicijnen en kon ik er weer even tegen aan.

Ik wilde geen angstige moeder zijn

Ik was inmiddels ook moeder geworden. Maar ik wilde geen angstige moeder zijn. Een moeder die niet alleen boodschappen kan doen. Een moeder die niet met haar kinderen naar de bioscoop kan. Een moeder die niet eens naar haar eigen zus durft te rijden omdat je dan door een tunnel moet. Een moeder die haar hele leven laat leiden door angst. En dat ook overbrengt op haar kinderen.

Die dag, zeven jaar geleden,  bij de huisarts besloot ik het zwarte gat in te duiken. Wat de gevolgen dan ook zouden zijn. Misschien zou ik gek worden, opgenomen worden, niet meer voor kinderen kunnen zorgen. Dat was dan maar zo. Ik gaf aan dat ik de medicijnen niet wilde en dat ik zelf aan mijn angsten ging werken.

Ik besloot dat ik écht van de angststoornis af wilde. Ik stelde mijn omgeving op de hoogte. Ik ging alles lezen wat te maken had met angst. Ik deed aan zelfonderzoek. Wat gebeurt er in mijn hoofd? Ik ging ontspannen, mediteren, visualiseren, gezond eten en sporten.

Ik stopte met vermijden

En het belangrijkste: Ik stopte met vermijden! Keek al mijn angsten aan. In de ogen. Ging er doorheen. Om te ervaren dat –wonder boven wonder- ze vanzelf weer wegzakten.

Ik weet nog dat ik een hele middag heen en weer ben gereden naar Den Haag. Gewoon snelweg op en snelweg af. Gewoon om er maar doorheen te gaan. En dat hielp! Langzaamaan werd ik steeds sterker en zelfverzekerder. Totdat de angst helemaal weg was. Daar ben ik heel trots op. Het is het grootste cadeau wat ik mijzelf ooit heb gegeven.

Met mij ging het na jaren supergoed maar mijn middelste zoon van nu 9 jaar kreeg ook last van angst en paniek. Ik herkende het direct want ik zag mijzelf in hem. Toen hij wekenlang niet kon slapen door de angst besloot ik hulp te zoeken.

Wat kregen mijn kinderen mee?

Ik heb altijd veel vragen gehad over mijn angsten en de invloed die dat had op mijn kinderen. Hoe moest ik daar mee omgaan? Wat kregen ze er van mee? Zou ik ze negatief beïnvloeden? Zijn ze erfelijk belast? Wat mogen ze wel zien en wat niet? Wat moet ik ze er over vertellen? Maar dit soort zaken zijn nooit besproken tijdens mijn behandelingen.

Nu zat ik weer bij een psycholoog maar dan voor mijn zoon. De eerste afspraak was met het hele gezin. Daarna had ik individuele gesprekken met de psycholoog en leerde hij mij hoe ik mijn zoon het best kon begeleiden. Het was al snel duidelijk dat ik niet naar mijn intuïtie en moedergevoel moest luisteren. Ik ging veel te veel mee in de angst en wilde alles voor hem oplossen.

Mijn man daarentegen deed het van nature goed en de psycholoog adviseerde mij ook om zijn voorbeeld te volgen. We leerden hoe we mijn zoon het vertrouwen konden geven dat hij dit zelf op kon lossen. Begrip tonen voor zijn angst, maar hem daarna de angst letterlijk teruggeven en zelf laten bedenken wat hem zou helpen. Nu gaat het gelukkig weer een stuk beter met hem.

Dagelijks dankbaar

Af en toe ben ik bang voor de toekomst. Niet voor mijzelf. Door in het zwarte gat te duiken heb ik ontdekt waar ik zo bang voor ben: angst. Het is ‘maar’ angst en die angst gaat weer voorbij. De magie is eraf. Ik heb het trucje door. Maar ik wil mijn zoon graag behoeden en beschermen. Ik hoop niet dat hij ook zoveel nare jaren moet meemaken. Maar ook hij heeft recht om zijn eigen pad te lopen.

Dat bezoek zeven jaar geleden aan de lompe huisarts is mijn redding geworden.  Ik ben nu een vrij mens en leef het leven wat ik wil leven. Daar ben ik heel blij mee. Dagelijks dankbaar. Nu help ik moeders in het dagelijks leven met gezond en fit worden. De kracht van een moeder is enorm. Een moeder heeft veel invloed op een gezin. Wat ik jullie als hulpverleners graag wil meegeven is om je daar van bewust te zijn. Vraag ernaar. Maak het bespreekbaar. Zodat je met de behandeling een positieve bijdrage kan leveren aan het hele gezin en niet alleen aan de persoon die voor je zit met de angstklachten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *